Vrolijk (Mies van Hout) – 3+

Mies van Hout zocht twintig gevoelens en tekende bij elk gevoel een vis. Dat resulteert in een heerlijk kijkboek. Door de felkleurige vissen op een zwarte achtergrond waan je je meteen in een diepe zee. Elke vis roept bovendien een eigen verhaal op. Mooi is ook dat Mies subtiele verschillen (zoals boos tegenover kwaad) toch heel treffend weergeeft.

Onze score: =====

Prikkeldraad (Derk Visser) – 14+

Je vader raakt door een stom ongeluk in een diepe coma en iedereen lijkt jou daarvan de schuld te geven. Je bent verliefd op het liefje van je zus, maar als hij eindelijk interesse toont is het helemaal niet wat je ervan had verwacht. Je moeder gaat vreemd met de vader van je beste vriendin.
Derk Visser laat al dit onheil telkens als een mokerslag in het leven van de vijftienjarige Jewel binnenvallen, maar weet dat tegelijkertijd ook zo te doseren dat je er wel in meegaat. Zo krijg je een rauw verhaal over een pubermeisje dat probeert aan te klampen aan het leven, maar waar je allerminst vrolijk van wordt.

Onze score: =====

Coolman en ik (Bertram & Schulmeyer) – 9+

Over een jongetje met een ingebeelde vriend, een soort mislukte Superman. Het jongetje Kai heeft een haat-liefdeverhouding met de imaginaire Coolman. Humor is het hoofdingrediënt van dit boek, waarbij Kai als aangever fungeert en Coolman als komiek de eigenlijke grappen levert. De verhaallijn is niet echt bijzonder, maar qua schrijfstijl zit het dan wel weer goed. Het zwakke punt is dat de grappen soms afglijden naar gemakkelijke slapstick en dat de makers uiteindelijk in de populistische val van de overdrijving trappen.

Onze score: =====

Elvis (Taï-Marc Le Thanh en Rébecca Dautremer) – 8+

Een prentenboek, gebaseerd op het leven van Elvis Presley. Hoofdthema is het leven van een jongeman die van niets uiteindelijk heel succesvol wordt, maar desondanks toch niet gelukkig is. Vooral die kwetsbaarheid, die onzekerheid en die angst zijn magistraal in de prenten weergegeven. De literaire zinnen zijn echter niet altijd even spontaan en komen soms zelfs geforceerd over. Als je het einde los ziet van de echte historie van Elvis Presley dan is dat slot toch wat zwak als plot voor een prentenboek.

Onze score: =====

Konijntjesbrood (André Sollie) – 6+

Dit verhaal bulkt van het verlangen van een koning en een koningin naar een kind. Alleen komen ze niet overeen: de koningin wil een konijn, de koning een eekhoorn. Humoristisch en origineel van opzet. Maar het is vooral proeven van de taal. Koningin en gemaal spreken met elkaar in rijmvorm. De bindteksten zijn lyrisch en sappig.

Onze score: =====

Een kanarie in mijn hoofd (Ed Franck) – 9+

De tienjarige Wout bezoekt met zijn klas een bejaardentehuis en sluit er een blijvende vriendschap met de negentigjarige Mo. Ed Franck voert Mo op als een rebelse negentigjarige en dat is nogal gratuit. Vier vijfde van het boek gaat het tamelijk vlak over die vriendschap en de ontmoetingen met andere rusthuisbewoners. Maar wanneer Mo een herseninfarct overkomt en het duidelijk wordt dat hij niet lang meer zal leven, wordt het uiteindelijk toch nog een integer verhaal.

Onze score: =====

Het circus van Dottore Fausto (Pieter van Oudheusden en Isabelle Vandenabeele) – 12+

Tito komt bij het circus van Dottore Fausto terecht en maakt kennis met de verhalen van de verschillende circusbewoners. Allemaal zijn ze getekend door het leven.
De mooie literaire schrijfstijl van Pieter van Oudheusden is voor de liefhebbers. Zijn stijl en de bijzondere uitgave van dit boek pretenderen een heel bijzonder boek in handen te hebben. Maar om echt tot de Onvergetelijke Werken van de Jeugdliteratuur te behoren mochten de afzonderlijke verhalen inhoudelijk soms toch wat meer om het lijf hebben.

Onze score: =====

Angèle de Verschrikkelijke (Tine Mortier en Bert Dombrecht) – 5+

Angèle de orkaan besluit eens duchtig van zich te laten horen. Ze is dan ook blij wanneer haar verwoestende kracht media-aandacht krijgt, maar al snel slaat haar euforie om in woede, omdat haar naam verkeerd vernoemd wordt.
Er zit echter een cruciale dubbele bodem in dit verhaal. Een dubbele bodem die niet in de tekst te vinden is, maar volledig voor rekening genomen wordt door de illustraties. Het is immers niet Angèle voor wie heel het land warm loopt, maar een jongetje dat een wel heel bijzondere prestatie levert.
Kinderen zullen de verborgen boodschap moeten ontdekken om te weten wat ze met dit verhaal aan moeten. Maar wie erin slaagt de tekeningen te lezen krijgt naast een warme plot ook nog een heleboel grappen en knipoogjes cadeau.

Onze score: =====

Rosie en Moussa (Michael De Cock en Judith Vanistendael) – 8+

Het eerste deel van een serie over twee kinderen in een grote stad. De auteur kiest voor een multicultureel kader met gezellige en minder gezellige mensen, precies zoals de wereld van kinderen er kan uitzien. Van Michael De Cock weten we al dat hij literair erg sterk uit de hoek kan komen. Toch is dit verhaal geen grootschrijverij. Eerder een onderhoudend verhaal dat prettig leest en dat in tegenstelling tot veel van dat soort boeken toch inhoudelijk voldoende te bieden heeft.

Onze score: =====

Hoe maak ik een vriend? (Evelien De Vlieger en Wendy Panders) – 8+

Een boek over een van de meest herkenbare kinderangsten. In de dagen voor hij op kamp vertrekt probeert een jongetje allerlei absurde manieren te verzinnen om op dat kamp een vriend te maken. Maar ondanks zijn talrijke ideeën blijft de schrik voor het onbekende toch aanwezig. Een boek dat het ene moment een goed geschreven krachtig verhaal is en het andere moment met knappe literaire vondsten daar nog bovenuit piekt.
Leuk zijn ook de illustraties van Wendy Panders en de bijzondere vormgeving die het geheel wat doen lijken op een doe-het-zelf-gids vriendjes-maken.

Onze score: =====

Mijn familiespel (Annie Agopian en Claire Franek) – 7+

Dit boek is zo fris en origineel van opzet. De hele problematiek van een kind van gescheiden ouders en van nieuw samengestelde gezinnen wordt uit de doeken gedaan aan de hand van een kaartspel, compleet met variabele spelregels en upgrades. Ga er maar aan staan! Wat is dit knap bedacht en gesofisticeerd uitgewerkt.

Onze score: =====

Alle vissen vonden olifant (Henk van Straten en Martijn van der Linden) – 8+

Iedereen kent Toon Tellegens dierenbos. Wel, nu is er ook Henk van Stratens zeewereld. In korte verhalen mijmeren en keuvelen vissen, een walvis, een kikker… over wie en waarom ze zijn. Hun gesprekken klinken diepgaand, maar gaan in werkelijkheid niet echt ergens over, en dat werkt humoristisch. Ook de taal doet bij momenten echt wel aan Tellegen denken.
Hoewel Henk van Straten nog lang niet in de buurt komt van Toon Tellegens beste dierenverhalen, levert hij hier toch verdienstelijk werk. Vooral de grappige taalvondsten konden ons bekoren. Maar de vraag blijft waarom een beginnend auteur ervoor kiest om een gevestigde waarde te klonen. We willen graag meer van hem lezen, maar dan wel liefst met een heel eigen stijl.

Onze score: =====

Herr Luna (Pieter Gaudesaboos en Annick Lesage) – 10+

Dit boek is het vervolg op Briek: Waar is de vogel? Dit eerste deel was weliswaar opgebouwd rond een klein verhaal, maar was toch vooral een kijkboek waarin je je kon verwonderen over hoe Pieter Gaudesaboos de sfeer van de fifty’s en sixty’s hanteert. Dit tweede deel is heel anders: het is vooral een intrigerend en spannend detectiveverhaal. Via de luister-cd en de foto’s in het boek word je meegezogen in een verhaal dat haast interactief aandoet. Het levert een spannend verhaal op over mensen die het heel moeilijk hebben om hun geluk te vinden. Dat zelfs de politieke situatie hierin een rol speelt schuwt het schrijversduo niet.

Onze score: =====

Honden doen niet aan ballet (Anna Kemp en Sara Ogilvie) – 5+

In prentenboekenland waar elk verhaal al zo vaak lijkt voorgedaan, verschijnt af en toe toch iets heel origineel, zoals dit boek. Een meisje heeft een hond die niet zo erg begaan is met de gewone hondendingen, maar een voorkeur heeft voor ballet. Dat wordt opboksen tegen de mainstream, maar de aanhouder wint. Een verhaal met veel humor. Ook het feit dat je op de illustraties vaak al meer ziet dan de verteller vertelt, zorgt voor een prettig geladen suspense.

Onze score: =====

Appelmoes (Klaas Verplancke) – 4+

Dit boek over een jongetje dat boos is op zijn vader is toch een heel warm verhaal waarin het voor kinderen letterlijk thuiskomen is. Klaas Verplancke geeft, zoals we dat van hem gewoon zijn, heel beeldend de gevoelens en gedachten van zijn personages weer. Het typische surrealisme zit voortdurend in zijn illustraties. Maar hij bewijst in dit boek ook dat hij behalve een steengoed illustrator tevens een prima tekstschrijver is. Klaas verstond al de kunst om met weinig beeldelementen een hele (gevoels)wereld weer te geven. Hij bewijst nu dat hij het ook met weinig woorden kan.

Onze score: =====

Het geheime dagboek van Klein Duimpje (Philippe Lechermeier en Rébecca Dautremer) – 10+

Dit boek nodigt door zijn smaakvolle vormgeving onmiddellijk uit om gelezen te worden. Het bevat alle elementen van het klassieke sprookje, maar slaat daarbovenop heel wat zijweggetjes en verborgen paadjes in. Het geheime dagboek van Klein Duimpje is zowel in woord als in beeld een enorm veelzijdig boek: humor, wreedheid, surrealisme, filosofie, liefde… je krijgt het allemaal op je bord. Dit is een heerlijk lees- en kijkboek. Een ontdekkingstocht in de wereld van Klein Duimpje, of hoe die zou kunnen zijn.

Onze score: =====

Tonje en de geheime brief (Maria Parr) – 9+

Een boek dat al vergeleken werd met de verhalen van Pippi Langkous. Terecht? Ja, want net zoals Astrid Lindgren slaagt Maria Parr erin een heel warm boek te schrijven met een sterk, eigenwijs, levenslustig, humoristisch en doorgoed meisje als hoofdpersonage. Nee, want het verhaal heeft iets te weinig om het lijf om 253 pagina’s te vullen. Bovendien wordt een heel volwassen probleem op kinderen losgelaten, waarop de tienjarige Tonje ook nog heel volwassen (en niet altijd even geloofwaardig) reageert.

Onze score: =====

Het is een boek (Lane Smith) – 6+

Een zalige knipoog naar de steeds voortrazende gedigitaliseerde wereld. De knipoog werkt voor volwassenen waarschijnlijk nog veel beter dan voor kinderen. Maar dit boek is ook boektechnisch erg goed gemaakt. Het trage ritme en het in- en uitzoomen in de illustraties werken precies zoals het moet.

Onze score: =====

Er was eens een sprookje (Marjaleena Lembcke en Sybille Hein) – 8+

Dit verhaal begint als een sprookje, met een koning een koningin en een prinsesje. Maar al heel snel wordt er uit het traditionele kader gestapt. De schrijver van het sprookje (die een levend personage is in het boek) heeft er de brui aan gegeven. Zijn inspiratie is zoek. Daarom gaan de koning, de koningin en prinsesje Rozenrood naar hem op zoek. Zulk metasprookje kan verrassend en origineel zijn, maar dan mag je daarin nooit te zeer doordraven. En dat gebeurt hier helaas wel.
Bovendien verdient een sprookje een echte vertelstem, en die is er niet echt.

Onze score: =====

Mare en de dingen (Tine Mortier en Kaatje Vermeire) – 6+

Adembenemend zijn de prachtige kunstwerken van Kaatje Vermeire. Kleur, compositie, thema… alles klopt. Wat Tine Mortier presteert verdient evenveel superlatieven. Heel raak beschrijft ze de gedachten en emoties van een klein meisje en een zieke grootmoeder. Illustrator en auteur zijn elkaars tegenpolen, maar dat levert net een bijzondere relatie op die staat als een huis. Kaatje heel uitvoerig en gedetailleerd, met grote illustraties. Tine heel afgemeten en sober, maar elke letter valt precies op zijn plaats.
Mare en de dingen is sterk en broos tegelijk en intens gevoelig.
Onze score: =====